چه بنویسم که نه سیخ بسوزد و نه کباب. اصلآ از چه بنویسم؟ از قاچاق سنتوری بنویسم؟ از بانی این حرکت؟ از خود سنتوری بنویسم؟ از مهرجویی بنویسم؟ از هواداران سنتوری بنویسم؟ وای…
نه آقای مهرجویی شما به پول سنتوری نیاز ندارید اما دیدن سی‌دی قاچاق سنتوری شرعآ حرام است؟ به عقل خودم شک کنم یا به روشنفکری شما؟ سنتوری مگر برای این مردم ساخته نشده، پس حق دارند منتظرش باشند و در مقابل سی‌دی و دی‌وی‌دی‌اش وسوسه شوند که آن را ببینند. ما همه دزدیم از همان موسیقی فرانک سیناترا و لئونارد کوهن بگیر تا داریوش و گوگوش، از پدرخوانده بگیر تا The Departed. نرم‌افزارهای کامپیوترمان که بماند. دو سال منتظر حکم شدیم تا با سی‌دی اصلی ببینیم، الحق که قاچاقی در کار نبود، پریروز می‌خواستم آلبوم جدید بهنام صفاریان را بخرم چند جا تمام شده بود. اگر چیزی درست عرضه شود مردم هوایش را دارند. اگر کیفیت بالا باشد و قیمت مناسب چه کسی دزد می‌شود؟ اگر به شعور مخاطب احترام گذاشته شود او هم به فرهنگش احترام می‌گذارد. (البته استثنا هم داریم، در ایران بیشتر!) مگر آفساید جعفر پناهی نبود؟ مگر هزار فیلم دیگر نیست که تیغ سانسور دست مردم را از آن بریده است. آری وقتی ما دستمان به چیزهایی که حقمان است نمی‌رسد دزد می‌شویم. چاره چیست اگر من بخواهم شاهکارهای مارتین اسکورسیزی را ببینم؟ به قول مهرداد دزدی دزدی‌ست چه فرقی می‌کند؟ شما به پول سنتوری نیاز داشتید یا نداشتید مهم نیست، مهم این است که این فیلم برای دیده شدن ساخته شده است نه برای خاک خوردن در آرشیو ممیزی وزارت ارشاد.
بانی این حرکت مطمئنآ جز سانسور و ممیزی چیز دیگری نیست. به قول استاد مهدی آذر یزدی که نمی‌دانم الآن کجای این خاک پهناور تنهاست باید سانسور را سانسور کرد و ای کاش که این آرزو به حقیقت می‌پیوست. هر چیز که سانسور شد حریصانه منتشر می‌شود. حالا دلشان می‌خواهد خوراک فرهنگی ملت ویروسی نشود باید جلوی این تفکر را گرفت. مگر اندیشه را می‌شود تصفیه کرد؟
اما خود سنتوری، چقدر بابت سنتوری و رئیس از طرفداران مهرجویی زخم زبان خوردیم. وقتی مسعود کیمیایی می‌خواست رئیس را به خاطر سنتوری از جشنواره بیرون بکشد کسی معنای حرکتش را نفهمید اما طرفداران مهرجویی رئیس کیمیایی را کوبیدند و سنتوری را بردند آن بالا نشاندند. درست است سینمای کیمیایی مخصوص خود کیمیایی است. اصلآ از دید عده‌ای رئیس مزخرف، مهم نیست. انتظار یک شاهکار سینمایی را از سازنده‌ی گاو و آقای هالو و هامون و … در دل من بود. یعنی آنقدر از سنتوری تعریف کردند که ندیدنش حسرت شد. اما ای کاش این حسرت می‌ماند شاید همه‌ی جذابیت سنتوری به همین حسرت ندیدنش بود. سنتوری یک فیلم معمولی است نه از آن معمولی‌های معمولی! برای نام بزرگ کارگردانش معمولی است. از حق نگذریم بعضی دیالوگ‌هایش جسورانه است. همانقدر که صحنه‌ی تزریق به دست پدر عالی‌ست صحنه‌ی عقد هانیه و علی تصنعی‌ست. بیشتر شبیه فیلم مستند است. البته که مستند است اما ساختارش مثل فیلم‌های مستند است.
شاید برای عده‌ای این انتظار ارزشش را داشته است اما برای من نداشت. من ترجیح می‌دهم همان سینمای مسخره‌ی کیمیایی را ببینم و لذت ببرم. برای پنجمین و ششمین بار بوتیک حمید نعمت‌الله را ببینم و چهارشنبه سوری اصغر فرهادی را. منتظر آفساید جعفر پناهی بمانم و بعد از دیدنش مشعوف شوم. این وسط کما و آتش بس و توفیق اجباری و رفیق بد و … را هم می‌بینم.
سنتوری فیلم خوبی‌ست اما ارزش آن همه توهین‌هایی که از طرف طرفدارانش به فیلم‌های دیگر سینمای ایران شد را نداشت. قصد توهین ندارم و امیدوارم چنین برداشتی هم نشود اما سینمای ما آنقدر فیلم‌های مظلوم واقع شده دارد که سنتوری بین آن‌ها پادشاه است.
و اما حرف آخر همان حرف اول است. وقتی کپی‌رایت جهانی را قبول نداریم همه دزدیم. مگر شما کارگردان‌ها همه فیلم‌های مطرح جهان را از سایت آمازون می‌خرید؟ شرع و فرعش بهانه است.

بخوانید: چند دلیل برای پول نریختن به حساب سنتوری